Fragmenty książki

Właśnie trwał Roland Garros...

Zaczęły się upały. We wtorek było tak gorąco, że myślano, iż ten rozpoczynający się właśnie czerwiec 1982 roku okaże się jednym z najgorętszych w tym dziesięcioleciu. Panował wilgotny, ciężki upał, tak częsty na kortach Roland Garros, utrzymujący się tu zwykle na przełomie maja i czerwca. Tego lata paryską publiczność zachwyciła jedna z młodych amerykańskich tenisistek, Andrea Jaeger. Mówiono, że pewnego dnia mogłaby nawet zastąpić Chris Evert czy Martinę Navratilovą. Po bardzo ciężkich treningach, 16-letnia Andrea zabłysła tego lata, pokazując pełnię swoich możliwości. Sklasyfikowana jako nr 4 na świecie, nastolatka stała się ulubienicą publiczności i groźną rywalką najlepszych zawodniczek. Czas pokaże, że ten zbyt wczesny sukces będzie dla Andrei, podobnie jak dla Tracy Austin czy Jennifer Capriati, źródłem licznych kontuzji i załamań psychicznych. Ale wtedy, w czerwcu 1982 roku, Andrei obce były wątpliwości co do przyszłości jej kariery.
Właśnie wtedy, na początku lat osiemdziesiątych, tenis przeżywał swoje pięć minut, swój największy boom medialny i ekonomiczny. Wspomagany przez telewizję, Bjorn Borg wzbudził prawdziwą fascynację tym sportem; do tego stopnia, że federacje tenisowe na całym świecie notowały tysiące nowych zgłoszeń. Belgia nie stanowiła tu wyjątku - wśród sportów uprawianych przez bogatszą część społeczeństwa tenis w przeciągu kilku lat stał się jednym z najpopularniejszych w Królestwie. Podbudowana tą korzystną sytuacją, Andrea Jaeger zachowuje pełną beztroskę. Nie ma mowy o niepotrzebnej presji. W ten wtorek rozgrywane są ćwierćfinały. Jaeger pokonuje Virginię Ruzici, podczas gdy Tracy Austin zostaje wyeliminowana przez Hanę Mandlikovą. Dwie gwiazdy tego okresu, Chris Evert i Martina Navratilova, zamykają dalszą drogę w turnieju Lumii Romanov i Zinie Garrison.
Dwa dni później, podczas półfinałów, w bezpośrednim pojedynku z Chris Evert, Jaeger pokazuje swoją siłę. Chris Evert, będąc przede wszystkim kobietą, a potem dopiero zawodniczką, należy do ostatnich już tenisistek wysokiej klasy, łączących skuteczność z błyskotliwością. Jej gra opiera się na przemyślanej taktyce i niebywałym wyczuciu piłki. Chris Evert nie uderza, ona pieści piłkę. Ale w tym okresie, na początku lat osiemdziesiątych, tenis kobiecy zaczyna się zmieniać: stopniowo elegancki styl gry zostanie wyparty przez agresywną, mocną piłkę. W ciągu następnych dwudziestu lat zobaczymy, jak rzadkie będą przypadki sukcesu starego stylu gry w pojedynku z nowym, potężnym tenisem.

Na szczycie

O ile rok 2001 był okresem wspinania się na szczyty, to 2002 bez wątpienia będzie potwierdzeniem zdobytej pozycji. Na początku sezonu zobaczymy Justine Henin w finale turnieju Gold Coast, w ćwierćfinałach w Sydney i w Australian Open, w kwietniu dotrze do finału w Amelia Island, a przedtem wygra jeszcze turniej w Berlinie, zwyciężając Jennifer Capriati w półfinale i Serenę Williams w finale. Jest jeszcze finał w Rzymie, w drodze do którego zwycięża w półfinale Kim Clijsters. Można więc śmiało powiedzieć, że była faworytką Roland Garros. Jednak nie udało się i już w pierwszej rundzie poniosła porażkę...
"Było to potworne rozczarowanie. Mam pewność, że jeszcze nigdy nie przygotowywałam się tak starannie. Ale właśnie wtedy, gdy byłam w szczytowej formie, zachorowałam. Chociaż być może był to pewien błąd z mojej strony, bo przed Paryżem stanowczo za dużo grałam."
Porażka w pierwszej rundzie z nieznaną zawodniczką węgierską Aniko Kapros pozostawi trwały ślad.

Zapraszamy do lektury...